Bulls með fyrsta valrétt

Mikið rosalega er ég ánægður fyrir hönd minna manna í Chicago Bulls.  Tímabilið fór gjörsamlega í vaskinn, þeim hafði verið spáð sigri í Austurdeildinni en komust ekki einu sinni í úrslitakeppnina.  En í staðinn unnu þeir í lottóinu.

Að komast ekki í úrslitakeppnina þýddi í raun að þegar kom að því að draga um hvaða lið fengju fyrstu þrjá valréttina í nýliðvalinu átti Chicago 1,7% möguleika.  Sem er ekki vænlegt til vinnings.  Eða hvað?

Jú, þeir höfðu það af, unnu í lottóinu, fengu fyrsta valrétt.  Miami Heat, sem varð í neðsta sæti deildarinnar, fékk annan valrétt.  Gott á þá.

En á sama tíma og ég er ánægður með Chicago, þá er ég hundóánægður með San Antonio Spurs.  Þeir gera harða atlögu að því að eyðileggja enn eina úrslitakeppnina.  Óþolandi leiðinlegt lið þar á ferð.  Ég veit ekki hvað það er, en ég hef einhverra hluta vegna aldrei haft gaman af þessu liði.

Nóg í bili.

Mín mynd merkt mbl.is - Leiðrétting

Leiðrétting kl 15:55: Jæja, nú fór ég laglega að ráði mínu.  Svona er að stökkva upp á nef sér án þess að kanna málin.  Þessi mynd hefur vissulega farið í gegnum mínar hendur, ég sjálfur séð um að setja hana inn á kkdi.is og kki.is, en ég tók hana hins vegar ekki.  Ég veit ekki hver tók hana (efast um að það hafi verið ljósmyndari Moggans), en ég fékk hana senda frá Kristni sjálfum 28. desember 2006.  Myndin sem ég tók, og vísa til í texta hér neðar, er ekki ósvipuð, en það er samt sem áður yfirmáta klaufalegt af mér að klikka svona á þessu.  Ég biðst því afsökunar á þessu röfli mér.  Eftir stendur að þeir merktu sér mynd sem er ekki þeirra.

Þessi mynd af Kristni Óskarssyni er síður en svo eign mbl.is.  Ég tók myndina fyrir tæpum tveimur árum síðan, rétt fyrir bikarúrslitaleik.

Mér finnst allt annað en fagmannlegt af mbl.is að merkja sér myndina.  Kannski vita þeir ekki betur.  Mögulega hafa þeir fengið myndina af kki.is (sem hefur leyfi til að nota hana), en að merkja sér myndina...

Pah!

[Viðbót kl. 15:10]  Sá rétt í þessu að þeir höfðu kippt myndinni út.  Mér finnst það þau viðbrögð álíka hallærisleg og það þeir merkja sér myndina.  Það hefði verið sáralítið mál fyrir þá að hafa samband og spyrja hvort þeir mættu nota myndina, nokkuð sem ég hefði gefið leyfi fyrir þeim að kostnaðarlausu, þar sem ég vil gera mitt til að auglýsa upp körfuboltann.

Kristinn með 1000. leikinn

Mogginn og karfan

Í fyrradag ritaði Rúnar Gíslason, fréttastjóri karfan.is, fínan pistil um það hvernig ritstjóri íþróttafrétta hjá Mogganum virðist sniðganga körfuknattleik.

Og eins og til að undirstrika það hefur enn ekki birst stafkrókur á mbl.is (og reyndar ekki heldur á visir.is) um stórfrétt dagsins, þ.e. brotthvarf Péturs Ingvarssonar úr þjálfarastóli Hamars frá Hveragerði, en hann hafði stýrt liðinu óslitið frá haustinu 1998.

Ég hvet alla, sem ekki hafa gert það nú þegar, að lesa grein Rúnars.

Ferð á Eurobasket 2007

Hotel Convencion í Madrid, 12. september 2007, kl 19:48
Ferðin á lokakeppni Evrópumóts landsliða í körfuknattleik, EuroBasket 2007, byrjaði vel, ég vaknaði eldhress á slaginu fjögur í morgun eftir rúmlega þriggja tíma svefn.  Eftir hefðbundin morgunverk kvaddi ég fjölskylduna, sem var töluvert minna vöknuð en ég, henti dótinu mínu inn í bíl og sótti Eggert og Helga.

Andi friðar og sátta sveif yfir vötnum þegar við gengum inn í Leifsstöð, og ljóst að flugmenn, flugþjónar og flugfélög höfðu ekki í hyggju að leggja stein í götu okkar, þrátt fyrir ergelsi undanfarinna daga.  Eftirvæntingin skein af dómurunum sem biðu eftir því að geta tékkað sig inn, sem er kannski ekki undarlegt þar sem þessi ferð hefur verið í undirbúningi í hátt á þriðja ár.

Flugið til Lundúna var í góðu lagi, en á Heathrow þurfti Kiddi að bíða heldur lengi eftir töskunni sinni.  Hann var nýbúinn að tilkynna hana týnda þegar hún kom loksins eftir færibandinu, feit og pattaraleg, líkt og hún hefði komið við í VIP herberginu í Laugardalshöllinni. 

Flugið til Madrid var alveg ágætt, en það sama er ekki hægt að segja um samlokurnar sem boðið var upp á, þær minntu einna helst á lélega eftirlíkingu af Sómasamlokum.  Mér finnst ekki alveg passa að finna túnfiskbragð af samloku með kjúklingi og beikoni.  Við töskufæribandið var komið að Bjössa að bíða eftir tösku.  Hann þurfti þó ekki að bíða jafn lengi og Kiddi.

Allir inn í leigubíla og beint á hótelið.  Nú vantar aðeins Kristin Alberts og Bjögga, þá eru allir komnir sem ætla að koma.  Hópurinn sem skráði sig í ferðina á vegum KKDÍ taldi 14 starfandi dómara og þrjá fyrrverandi.  Að auki var ljóst að formaður og framkvæmdastjóri KKÍ, þeir Hannes og Friðrik Ingi, yrðu á staðnum, og m.a.s. á sama hóteli og við hin.

Við Eggert erum búnir að taka upp úr töskunum og erum að horfa á leik Frakka og Tyrkja í sjónvarpinu, næstsíðasta leikinn í F-riðli.  Spænsku þulirnir eru ekki að gera neitt rosalega mikið fyrir okkur.

Annars erum við að spá í að fá okkur að borða þegar þessi leikur er búinn, og rölta svo upp í höll og athuga hvort við fáum ekki miða á leik Slóvena og Litháa, sem er hreinn úrslitaleikur í F-riðli.

Hótelið, kl 20:38
Á meðan við Eggert sváfum svefni hinna réttlátu héldu Frakkar og Tyrkir áfram að spila körfubolta.  Jamm, við steinsofnuðum yfir leiknum.  Frakkar unnu stórt, og því má segja að það hafi verið góð skipti að sofna og hvílast, frekar en að horfa á restina.

Við áttuðum okkur hins vegar á því þegar við vöknuðum að næsti leikur færi fram á heimavelli Real Madrid, sem er allt of langt í burtu til að vera að þvælast þangað upp á von og óvon.  Það varð því úr að finna hina dómarana og í kjölfarið að finna eitthvað gott að borða.  Spænsk pizza á ítalska vísu (eða var það ítölsk pizza á spænska vísu?) varð fyrir valinu og var alveg hreint þokkaleg.

Horfðum á megnið af leik Slóvena og Litháa í sjónvarpinu í stað þess að mæta á staðinn.  Auðveldur sigur Litháa staðreynd. 

Næsta verkefni var að athuga nettengingu á hótelinu, enda gæti verið að gaman að birta ferðasöguna jafnóðum.  Ég komst hins vegar að því að ég þurfti að standa með fartölvugarminn út við glugga til að fá netsamband.  Ég hætti snarlega við rauntímabirtingu ferðasögunnar.

Hótelið, 13. september 2007, kl 16:54
Mér er illt í iljunum.  Byrjaði daginn á að fara í göngutúr um hverfið, og svo var haldinn fundur á vegum KKDÍ.  Keppnisfyrirkomulagið var útskýrt og Friðrik Ingi sagði okkur frá helstu hetjunum í keppninni.  Engin hemja hvað maðurinn er fróður um þessa kappa.  Ég var sektaður af framkvæmdastjóranum um eitthvað ótilgreint þegar Erlingur Snær sendi mér SMS.  Það kemur í ljós þegar ég fæ reikninginn hversu dýr þessi kveðja Erlings til dómarahópsins verður mér.

Eftir fundinn fórum við Eggert í miðbæ Madrid og skoðuðum okkur um.  Fengum okkur að borða á einum fjölmargra tómlegra veitingastaða.  Greinilegt að túristatímabilið er búið.  Svo gengum við meira um bæinn, og til baka á hótelið, þá leið sem við höfðum áður farið með neðanjarðarlest.

Var ég búinn að nefna að mér er illt í iljunum?

Annars eru fyrstu leikirnir í átta liða úrslitum í kvöld, Frakkland-Rússland og Spánn-Þýskaland.  Það er þó nokkur ánægja í hópnum yfir því að fá að sjá Nowitzki spila.  Það stefndi hraðbyri í að það gengi ekki eftir þar til Þjóðverjunum tókst fremur óvænt að sigra Ítali.

Hótelið, 13. september 2007, kl 23:15
Dómararnir tíndust niður í lobbý hver á fætur öðrum um hálfsexleytið, og við röltum út í höll.  Öryggisgæslan er nokkur í kringum þessa keppni, þannig þurfa bílar, sem lagt er undir höllinni, að undirgangast leit vaskra lögregluþjóna sem skoða hvern krók og kima.  Okkur var hleypt inn klukkan 18:00... nei, fyrst klukkan 17:52, en þá var okkur vísað út aftur þar sem ekki átti að opna húsið fyrr en klukkan 18:00.  Indælis hringekja.  Enginn dasaður samt.

Formaður og framkvæmdastjóri KKÍ fengu sæti á neðstu hæð, svo til niðri við gólf.  FIBA dómararnir okkar fengu sæti á 2. hæð, og sátu þar í makindum, en við hin fengum sæti í 14. og 15. röð á 3. hæð.  Ótrúlegt en satt, þá voru þetta bara mjög ágæt sæti, og ótrúlegt hvað virðist vera hægt að útbúa 15.500 manna íþróttahöll þannig að ekki séu nein vond sæti fyrir áhorfendur.

Það verður að viðurkennast að leikirnir þetta kvöld voru ekki upp á marga fiska.  Frakkar spiluðu illa, Tony Parker virtist vera gjörsamlega áhugalaus þar til nokkrar mínútur voru eftir af leiknum og Rússar voru að sigla framúr.  Leikur Spánverja og Þjóðverja var einstefna frá miðjum öðrum leikhluta.  Nowitzki ber þýska liðið á herðum sér, en það var ekki séns fyrir hann einan að vinna Spánverja.  Einfaldlega ekki glæta.

Það var ekki til að bæta gæði seinni leiksins að skotklukkan og leikklukkan, staðsettar í einu apparati uppi á körfunum, fóru að hegða sér ákaflega undarlega strax í byrjun leiks, frusu á víxl og gerðu ekkert af því sem af þeim var ætlast.  Á endanum var ákveðið að þulurinn á leiknum tilkynnti hátt og snjallt þegar átta sekúndur væru eftir á skotklukkunni.  Sem betur fer fyrir alla aðila var þetta lagað í hálfleik.

Mér til mikillar ánægju mátti ég fara með myndavélina mína inn í höllina og nota hana óáreittur.  Þegar ég svo komst að því að ég gat notað 75-300 linsu varð ég enn kátari.  Það er ekki séns fyrir mig að nota þá linsu hér heima þar sem lýsingin í íþróttahúsunum er langt frá því að væra nægjanlega góð.  Í samanburði við lýsinguna á körfuboltavellinum í Palacio de Deportes í Madrid er nánast svartamyrkur í íslenskum íþróttahúsum.

Fyrsta kvöldið í höllinni var, þegar á heildina er litið, ákaflega skemmtilegt.

Hótelið, 15. september, kl 02:53
Ég fór í bæinn að versla í morgun.  Það gekk bara fínt, ég eyddi s.s. ekki allri sumarhýrunni.  Skildi formanninn og framkvæmdastjórann eftir á einhverjum veitingastaðnum, þar sem mér hugnaðist ekki maturinn sem í boði var, og fór og leitaði fanga annars staðar.  Kom mun sáttari út af þeim stað en ég hefði komið af hinum.  Ég bara nennti ekki í pizzu.  Og hafi mér verið illt í iljunum í gær, þá er það hjóm eitt við hlið verkja dagsins.  Ég fór í kalt fótabað þegar ég kom heim á hótel og leið mun betur á eftir.  Fékk reyndar skammir frá herbergisfélaga mínum, herra Adams, þegar hann komst að því að ég hafði keypt barnaföt í útlandinu.

Um hálfsex hófst fundur með tveimur frönskum dómurum á mótinu, þeim Eddie Viator (sem dæmdi m.a. síðasta leik Serba í keppninni) og Anibal Castano.  Castano þessi dæmdi einmitt leik Spánverja og Þjóðverja daginn áður, og ræddi ýmis atriði úr leiknum við okkur.  Meðal annars útskýrði hann fyrir okkur af hverju skotklukkan klikkaði.  Þannig var að Spánarprins mætti á leikinn, og til að koma í veg fyrir höllin yrði sprengd upp með einhverri fjarstýringu þá var ákveðið að rugla eða rjúfa þráðlaust samband á einhverri ákveðinni tíðni.  Og þar sem klukkurnar á körfunum voru þráðlausar þá fór allt í tóma vitleysu.

Það var svolítið gaman að heyra þá lýsa því hvernig þeir ferðuðust í leikina.  Einum og hálfum tíma fyrir leik fóru þeir úr herberginu sínu og inn í glæsibifreið sem beið fyrir utan hótelið.  Fyrir framan og aftan bílinn voru lögregluþjónar á mótorhjólum með blá blikkljós og vælandi sírenur í gangi alla leiðina á leikstað.  Spurning hvort þetta verði gert í tilraunaskyni í næstu úrslitakeppni?

Seinni tveir leikirnir í átta liða úrslitum voru viðureignir Litháa og Króata annars vegar, og Slóvena og Grikkja hins vegar.  Litháar og Grikkir sigurstranglegri, en voru hins vegar grútlélegir lengst af.  Litháar spiluðu almennilega vörn síðustu fimm mínúturnar og unnu sinn leik.

Hinn leikurinn var aftur á móti stórfurðulegur.  Grikkir virtust bara ekki geta gert neitt rétt, lentu langt undir og héldu sig þar.  Skelfilegir á köflum.  Á meðan voru Slóvenar að negla niður sín skot að vild, með Rasho Nesterovic í fararbroddi.  Í seinni hálfleik virtust Grikkir vera hættir að spila.  Staðan var 58-42 fyrir Slóvenum þegar tæpar sjö mínútur voru eftir af leiknum, og Simma varð á orði að þó Slóvenar myndu ekki skora meira þá ynnu þeir samt leikinn.

Sagt er sumir séu ekki spámenn í eigin föðurlandi.  Sumir eru bara einfaldlega ekki spámenn, punktur.  Þetta kvöld var Simmi einn af þeim.

Grikkir tóku sig til og skoruðu 21 stig gegn fjórum á þessum síðustu mínútum, og Papaloukas skoraði sigurkörfuna þegar rúmar sex sekúndur voru eftir.

Við fórum nokkur saman á veitingastað í nágrenninu, rétt náðum að smygla okkur inn fyrir lokun.  Vorum nýbúin að panta þegar Konni mætti á staðinn.  Við sögðum að drífa sig í að panta, þannig að hann fengi matinn á sama tíma og við. Hann stökk því á barinn og pantaði kálfasteik.  Á eftir Konna komu enn fleiri dómarar, og var þarna saman kominn bróðurpartur dómarahópsins.  Við, sem fyrst komum, fengum matinn okkar, og dómararnir á hinum borðunum fengu sinn mat stuttu síðar.  Kálfasteikin hans Konna lét hins vegar ekki á sér kræla.  Konna var farið að leiðast þófið svo hann talaði við þjón sem sagði honum að hann væri orðinn of seinn að panta!  Í þeim orðum töluðum horfðum við á eftir kokknum ganga út, enda vinnudegi hans lokið.

Þetta kvöld varð Konni því að gera sér einhvers konar langloku að góðu.

15. september, kl tiltölulega seint
Undanúrslitin voru í dag, og á undan þeim n.k. undanúrslit um hvaða lið fengju að spila um 5. sætið í keppninni.  Ég rölti aðeins um hverfið í kringum í höllina um morguninn, kíkti verslun og keypti spænska landsliðsbúninginn handa guttanum.  Mætti Detlef Schrempf þegar ég var nýkominn út úr búðinni.  Ég var með símann í annarri hendinni og myndavélina og innkaupapoka í hinni, þannig að ég var ekkert að heilsa upp á hann.

Var svo nýkominn yfir götuna þegar ég heyrði sírenuvæl.  Ég leit við og sá þá lögregluhjól beygja fyrir hornið í átt að höllinni og á eftir kom rúta full af litháískum landsliðsmönnum.  Ætli þeir hafi ekki verið á leiðinni á skotæfingu.

Fyrsti leikurinn byrjaði klukkan 14:00, Frakkland – Króatía. Það er hreint með ólíkindum hvað Frakkarnir voru leiðinlega áhugalausir. Skelfilegt að horfa upp á atvinnumenn spila svona fyrir þjóð sína. Og það bætti ekki úr skák að þráðlausa kerfið fyrir skot- og leikklukkurnar ofan á körfuspjöldunum var í hönk aftur. Alveg magnað. Við létum okkur flest hverfa í hálfleik.

Mættum aftur í höllina þegar langt var liðið á fyrsta leikhluta í Þýskaland – Slóvenía. Það verður að segjast eins og er að Nowitzki er vorkunn að vera eini almennilegi leikmaðurinn í þýska liðinu. Hann náði þó að sigra Slóvena og því verður það Nowitzki gegn Króatíu á morgun.

Við Simmi, Röggi og Bjöggi skutumst út á milli leikja til að ná okkur í smá næringu, mættum síðan ferskir í næsta leik.  Það var mikil tilhlökkun í íslenska hópnum fyrir þennan leik, og greinilegt að hún var ekki síðri hjá öðrum unnendum körfuknattleiks.  Þarna voru að mætast Evrópumeistarar Grikkja og heimsmeistarar Spánverja.

Ég gæti trúað að margir Íslendinganna hafi haldið smávegis með Grikkjum, þó ekki væri nema fyrir þá staðreynd að í liði þeirra var leikmaður sem lék með Grindavík fyrir u.þ.b. áratug síðan, Konstantinos Tsartsaris.  Hann var bara krakki, til þess að gera, þegar hann lék hérna, en afrekaði að vera með 20,7 stig, 16,3 fráköst og 4,47 varin skot að meðaltali í leik.

Höllin var þéttsetin þetta kvöld.  Þarna var stór hópur grískra stuðningsmanna, sem voru í frábæru stuði allan tímann.  Virtust ómögulega geta gefist upp fyrir hönd sinna manna.  Og það varð enginn svikinn af leiknum.  Spánverjar kláruðu þetta þó á síðustu metrunum og tryggðu sig í úrslitaleikinn.  Ég held að ansi margir hafi verið svekktir þegar ljóst var að liðin gætu ekki mæst í úrslitum, og var það mál manna að þetta væri hinn raunverulegi úrslitaleikur keppninnar, það væri formsatriði fyrir Spánverja að vinna Litháa.  Já, Litháa.  Var ég ekki búinn að láta það koma nógu skýrt fram að það er ekki snefill af spádómshæfileikum innan dómarahópsins?

Tveir leikmenn voru áberandi góðir í næsta leik, Rússinn Andrei Kirilenko og Litháinn Ramunas Siskauskas.  Litháarnir, sem voru með næstskemmtilegustu stuðningsmennina á eftir Grikkjum, höfðu verið sigurstranglegri fyrir leikinn, en þegar til kastanna kom þá áttu þeir bara ekki séns á móti Rússum, sem öllum að óvörum tryggðu sig áfram í úrslitaleikinn.  Pottþéttur sigur hjá Spánverjum í úrslitaleiknum á morgun.  Rússarnir saddir.  Þetta sagði spámannahópurinn frá Íslandi eftir leikinn.

Þó óvæntur sigur Rússa hafi verið eftirminnilegur, þá var einn rússneskur áhorfandi enn eftirminnilegri.  Hann hafði það fyrir sið að gefa frá sér hvellt og hávært hljóð í hvert sinn sem Rússar skoruðu körfu utan af velli.  Að auki sló hann vísifingri hratt upp í efri vör og niður í neðri vör á meðan hann gaf frá sér þetta hljóð.  Hljómaði svolítið eins og hrossagaukur á einhverju örvandi.

Þetta var fyndið fyrstu þrjár körfurnar, en eftir það varð þetta dulítið þreytandi.  Eftir leikinn fór strax að gæta kvíða hjá íslenska hópnum fyrir að hitta manninn kvöldið eftir.

Steikhús Konna neitaði að taka við okkur um kvöldið, þannig að við leituðum eitthvað annað.  Við sem fórum á austurlenska veitingastaðinn Sushi & Wok vorum, að mér skilst, mun ánægðari með matinn okkar en sá hluti hópsins, sem fór á búlluna við hliðina, var með sinn mat.  Það má reyndar vera að óánægjan sé bundin við Konna, sem fékk steik í þetta skiptið, en hún ku hafa baulað á hann, og þar að auki virðist kokkurinn hafa verið eitthvað spar á buffhamarinn.

Það var mikið spjallað og hlegið í lobbýinu um kvöldið.  Ýmsar persónur, ættaðar úr gömlum áramótaskaupum, voru særðar fram, ásamt því að lögð voru tarotspil og rýnt var í kristalsljósakrónur (kristalskúlur dugðu ekki til, enda risastórir leikir framundan) til að hafa nú örugglega rétt fyrir sér um úrslit næstu leikja.

16. september, kl heldur seint
Við Gía fórum á flóamarkaðinn El Rastro í morgun.  Fátt sem heillaði, nema þá helst gasgrímur, enda sáum við fram á flugeldasýningu með heilmiklu reykjarkófi í kjölfar Evrópumeistaratitils heimamanna.  Komum við í El Retiro garðinum í bakaleiðinni til að þefa uppi Simma, Kidda, Rögga og Bjögga.  Fundum þá ekki fyrr en við vorum búin að leita af okkur allan grun á sinfóníutónleikum eldri borgara og í rjóðri þar sem eldri borgarar sátu og spiluðu dómínó, bridds og skák. 

Þeir höfðu þá komið sér fyrir á svæði þar sem var að finna ýmis æfingatæki fyrir eldri borgara.  Það skal tekið fram að umræddir fjórir herramenn eru allir um eða yfir fertugu, og eflaust einhverjir þeirra sem þurfa að fara að huga að styrktar- og liðleikaæfingum fyrir efri árin.  Því giska ég á að þetta hafi verið rannsóknarferð á vettvangi.

Það var langt í frá allur Íslendingahópurinn sem lagði leið sína á leikinn um 7. sætið, sem var gott, því Frakkar voru víst herfilega lélegir og skíttöpuðu leiknum.  Þetta var eini leikurinn sem ég mætti ekki á. 

Við vorum nokkur sem fórum úr höllinni eftir þriðja leikhluta í leik Þjóðverja og Króata, því við vildum ná að borða og vera komin til baka tímanlega fyrir bronsleikinn.  Þar sem Spánverjinn Kristinn Óskarsson var með í för hugðumst við véla hann með okkur á Tapas bar og láta hann kenna okkur á það gæðafæði.  Ég hafði séð einn slíkan nokkrum dögum áður, tvær götur í suður frá hótelinu.  Tek það skýrt fram að ég krafðist þess ekki að færum þangað, lagði það aðeins til.  Þegar við komum á staðinn kom það í ljós að staðurinn var lokaður fyrir fullt og allt, og því ekkert annað að gera en að finna einhvern annan stað.  Steikhús Konna varð fyrir valinu.  Ég fékk litlar þakkir fyrir göngutúrinn.

Við vorum fimm sem fórum á staðinn, fjögur okkar ákváðu að panta sér paella með kjúklingi.  Svo leið og beið.  Óþolinmæði var farin að gera vart við sig, og sá okkar sem pantaði útflatta, steikta kjúklingabringu fékk óspart að heyra að biðin væri klárlega vegna þess að það tæki svo langan tíma að gegnsteikja hænuna.

Þjónninn upplýsti okkur hins vegar örskömmu seinna, þegar við vorum farin að reka á eftir matnum, um að paellan þyrfti lengri tíma á pönnunni, nokkrar mínútur til viðbótar.  Þema þessarar máltíðar var kappát og svo var hlaupið upp í höll.  Sem betur fer var stutt að fara, en leikurinn um bronsið var samt sem áður hafinn þegar við komum á staðinn.

Í þessum leik mættust skemmtilegustu áhorfendurnir, og það varð enginn svikinn af því.  Þó var einn stór munur á þessum áhorfendahópum.  Grikkirnir voru jákvæðir út í allt og alla allan tímann, sama á hverju gekk.  Þessi munur sást strax í leikmannakynningunum, að sögn þeirra sem báru gæfu til að mæta tímanlega.  Litháar bauluðu á Grikkina þegar þeir voru kynntir til leiks, en Grikkir fögnuðu litháísku leikmönnunum næstum jafn mikið og þeim grísku.  Litháarnir unnu leikinn nokkuð öruggt, en ég verð bara að segja eins og er að Sarunas Jasikevicius, stjarna Litháa, náði alls ekki að heilla marga Íslendinga með leik sínum.

Og þá var komið að hinum handónýta úrslitaleik.  Íslenski spámannahópurinn virtist heldur betur ætla að hafa rétt fyrir sér.  Spánverjar byrjuðu miklu betur, komust í 15-4 , og staðan í lok fyrsta leikhluta var 22-11.  Það voru margir sem voru hreint og beint svekktir yfir því að hafa rétt fyrir sér í þessu.  Handónýtur leikur, ekkert gaman, bölvað rusl.  Þriggja stiga munur í hálfleik, og enn í lok þriðja leikhluta, benti þó til þess að kannski væri leikurinn nú kannski ekki alveg formsatriði fyrir Spánverja.

Rússar fengu smjörþefinn af því að þeir gætu nú mögulega unnið leikinn þegar þeir skoruðu tvær fyrstu körfurnar í fjórða leikhluta og komust yfir í fyrsta sinn í leiknum.  Eitthvað gekk liðunum illa að skora næstu mínúturnar, en það breytti því ekki að stemningin í höllinni var frábær.

Það var svo þegar rétt rúmar tvær sekúndur voru eftir að J.R. Holden, sem var búinn að klikka á nokkrum skotum í röð, kom Rússum einu stigi yfir, 60-59, með skoti sem fór í hringinn, þaðan í spjaldið og svo ofan í.  Spánverjar tóku leikhlé og Jimenez átti innkast frá miðju.  Boltinn barst beint til Pau Gasol sem skaut, boltinn í spjaldið, þaðan í hringinn, og skrúfaðist svo upp úr, leikurinn búinn, Rússar Evrópumeistarar.

Spánverjarnir voru gjörsamlega lamaðir í kjölfarið.  Og þá er ég ekki bara að tala um leikmennina, heldur áhorfendaskarann í kringum okkur.  Gjörsamlega lamaðir.  Háværi, rússneski vinur okkar hafði hljótt um sig allan leikinn, fyrir utan þrjár fyrstu körfur Rússa, en fagnaði að vonum ógurlega í leikslok, rétt eins og hinir 150 Rússarnir sem voru þarna til að styðja við bakið á sínum mönnum.  Ég efast um að þeir hafi verið mikið fleiri.  Miðað við höfðatölu var íslenski hópurinn tvímælalaust mun stærri.

Á vellinum lá aðalhetja Spánverja, Pau Gasol, óvígur eftir.  Að missa svona leik úr höndunum og tapa honum á heimavelli... bara vont.  Konungbornu systkinin sem sáu um afhendingu verðlauna til sigurvegara mótsins, virtust vera með óbragð í munninum.

Það er komið að lokum ferðarinnar, við leggjum af stað heim á morgun.

17. september, kl mjög seint 
Heimferðin var tíðindalítil í alla staði.  Það telst a.m.k. ekki til tíðinda að ráfa um tvær flugstöðvar, snæða flugvélamat, kaupa bækur á Heathrow, og koma sér að lokum heim í háttinn.

Ferðin var í alla staði frábær, og ég þakka kærlega fyrir mig.

Darko Milicic hraunar yfir dómara

Þetta eru án nokkurs vafa fáránlegustu ummæli um dómara sem ég hef séð.  Fyrir þetta fékk hann tíuþúsund evra sekt. Landar hans kunna honum litlar þakkir.

Það skal tekið fram að orðfæri Milicic hentar ekki alveg þeim viðkvæmustu.

Frábært hjá Haukum

Sjö ára gamall sonur minn hefur æft körfuknattleik hjá Haukum undanfarna þrjá vetur.  Öðru hverju hefur hann sagt okkur mömmu hans að hann langaði til að æfa fótbolta, karate og einhverjar fleiri íþróttir.  Hingað til hefur hann þó alltaf tekið körfuna framyfir annað á haustin.

Nú hefur aðalstjórn Hauka hins vegar komið honum, og eflaust fleiri krökkum, til bjargar, ef þannig má að orði komast.  Þeir hafa skeytt saman byrjendaflokkunum í körfubolta, fótbolta og handbolta.

Þetta virkar s.s. þannig að nú mætir guttinn minn á eina körfuboltaæfingu í viku og svo eina blandaða æfingu, þar sem krakkarnir eru í 20 mínútur í hverri þeirra þriggja íþrótta sem í boði eru.  Svo má hann mæta á fótbolta- eða handboltaæfingu líka. 

Þannig getur hann, ef hann hefur löngu og orku til, mætt á fjórar æfingar í viku.  Æfingar sem skarast ekki hver við aðra, heldur eru á mánudegi, þriðjudegi, miðvikudegi og fimmtudegi.

Hvort önnur félög hafa verið að bjóða upp á svipaða hluti veit ég ekki, en við Haukana segi ég einfaldlega "takk og til hamingju".  Ég er nokkuð viss um að þarna ná þeir mun betur til krakkanna en þeir gerðu áður, þ.e. þegar deildirnar voru að bítast um börnin og voru með æfingatíma sem sköruðust jafnvel mjög illa.

Óþolandi ummæli um dómara

Alex Ferguson um dómarann sem rak Ronaldo út af: "[...] og ég held að hann hafi notið þess að sýna Ronaldo rauða spjaldið."

Ég bara hreinlega þoli ekki svona.  Mér er alveg nákvæmlega sama í hvaða íþrótt það er, það á enginn að komast upp með að viðhafa svona ummæli um dómara.

Ferguson: Ronaldo var ögrað og hann féll í gildruna

Meiri markleysa

Í framhaldi af síðustu færslu ákvað ég að mig langaði til að sjá hvernig handbolti kæmi út ef engin væru mörkin.  Nokkuð ljóst af meðfylgjandi mynd að það væri fremur fáránlegt.

Virkar svolítið eins og markvörðurinn sé að reyna að vernda annaðhvort auglýsingaskiltin eða áhorfendur.

Annaðhvort það eða hann þarf að reyna að víkja sér undan skotinu.

Með því að smella á myndina fáið þið upp stærri útgáfu.

Myndin er fengin að láni af flickr síðu Poll Sebastian.

Mark(a)laust jafntefli

Ég heyrði í morgun í Heimi og Kolbrúnu á Bylgjunni, þar sem þau voru að spekúlera eitthvað í markalausum knattspyrnuleikjum.  Fóru að bulla eitthvað í kringum það, svona eins og gengur og gerist.

Þannig að ég ákvað að finna/vinna mynd af markalausum knattspyrnuleik.  Kemur svolítið kjánalega út, eða hvað?

Þið getið svo smellt á myndina til að sjá ögn stærri útgáfu.

P.S. Það gæti orðið ansi fróðlegt að sjá hvernig þetta kæmi út í öðrum íþróttum.

Töf vegna bilunar í búnaði

Það varð tuttuguogeinnar mínútu töf á að 2. leikhluti í leik Cleveland og Detroit gæti hafist í nótt sem leið.  Og ástæðan?  Bilun í búnaði.

Skotklukkan virkaði ekki og ekki var hægt að setja stigin á stigatöfluna.  Fremur bagalegt það.

Skondið samt að ég var einmitt að velta því fyrir mér fyrir örfáum dögum síðan hvað yrði gert ef þessi flotti búnaður sem notaður er í NBA tæki upp á því að klikka.  Þeirri spurningu var svarað.  Ekki fljótsvarað þó.

Þeir drógu upp þrjár gamaldags skeiðklukkur og voru þannig með þrjá 24 sekúndna verði.  Því næst hirtu þeir einn hávaðabrúsa af grunlausum áhorfanda og notuðu hann þegar klukkan rann út.  Kynnirinn á leiknum sá síðan um að fræða þá sem í húsinu voru um hve langur tími væri eftir af skotklukkunni, já og svo stöðuna í leiknum líka.

Tækin voru svo komin í lag í seinni hálfleik.

Þetta minnti mig á það að eitt sinn þurfti að spila drjúgan hluta leiks upp á nýtt.  Þann 23. mars 1979 þurfti að spila síðustu 17 mínúturnar og 50 sekúndurnar af leik Philadelphia 76ers og New Jersey Nets, en sá leikur fór upphaflega fram 8. nóvember 1978.

Dómurum leiksins urðu á þau mistök að dæma þrjár tæknivillur á Bernard King, leikmann Nets, og Kevin Loughery, þjálfara liðsins.  Nets töpuðu og kærðu þá leikinn þar sem ekki má dæma þrjár tæknivillur á sama aðilann.

Í millitíðinni var fjórum leikmönnum hent á milli þessara liða og tveir þeirra léku einnig í endurtekna hlutanum, þá fyrir hitt liðið.  Mæli með skondinni endurminningagrein um málið.

Smá hugleiðingar um leik næturinnar:

• Ég var ansi ánægður með að Cleveland kæmist í úrslit núna.  Það er bara fáránlega gaman að horfa á LeBron James spila.
  
• Rasheed Wallace er einfaldlega ekki í lagi.
  
• Daniel Gibson hélt kúlinu út leikinn þrátt fyrir að vera sjóóóóðandi heitur.  Minnti mig svolítið á annan leikmann sem brilleraði í úrslitakeppninni á sínu fyrsta ári.  Það var Sam Cassell.  Gibson er bara ekki eins líkur E.T.
  
• Frábært hjá Detroit að ráða Flip Saunders sem þjálfara fyrir tveimur árum.  Árangur hans talar sínu máli.  Nei, bíddu, hvaða árangur?
  
• Var ég búinn að minnast á Rasheed?  Algjör bjáni.